Gdy młodemu małżeństwu udało się powrócić po I wojnie światowej do Szczepówki, rodzinny dworek Bogusławy okazał się częściowo zrujnowany. To, co ocalało, wystarczyło, by na nowo rozpocząć życie w miejscu, w którym dla nich wszystko się zaczęło. Dzień po dniu, stawiając czoła przeciwnościom, odbudowywali dom i piwnice, w których miały dziać się prawdziwe cuda. Bogusława przez wiele lat z wypiekami na policzkach słuchała opowieści swojego ojca, w których snuł plany dotyczące rozległych pól otaczających dworek. Teraz, po latach, chciała urzeczywistnić to, co dla jej rodziców było tylko wielkimi marzeniami.

Pierwsze rusztowania i podpory pod krzewy własnoręcznie zbudował Jarosław. Latami dopracowywali, ulepszali i unowocześniali winnicę, by ostatecznie postawić na półkach butelki oznaczone rodzinnym herbem, który od tamtego dnia miał rozsławić wino w całej Polsce.

Ślub Henryka i Anny odbył się w odbudowywanym po II Wojnie kościele w Szcze-pówce. Mimo faktu, że nieliczni goście mogli zająć miejsca w ocalałych ławach,
a w bocznej nawie wciąż brakowało zadaszenia, mieszkańcy wspominają, że dla zapatrzonych w siebie nowożeńców to wszystko nie miało znaczenia. Poznali się jeszcze w trakcie wojny, gdy młodziutka Anna pracowała przy zbiorach. Ich miłość rozkwitła wśród winnych krzewów, dlatego od razu wróżono im świetlaną przyszłość.

Dla rodziny Winnickich rozpoczęły się naprawdę dobre lata działalności. Wino zostało docenione przez krytyków. Henryk wykupił dodatkowe pola wokół dworku, co pozwoliło na rozbudowę winnicy i zwiększoną produkcję.

W przeddzień wyboru nowego prymasa Polski na świat przyszedł pierwszy syn Henryka i Anny – Antoni. Dwa lata później rodzina powiększa się o kolejnego silnego chłopca – Stanisława.

O ich ślubie mówiono „królewski!”, o sukni panny młodej, że „bajkowa”, o panu młodym, że jak prawdziwy filmowy amant. Zimowy dzień, mróz i wirujące w po-wietrzu płatki śniegu dodały uroku tej wspaniałej uroczystości. Sakramentalne "tak" powiedzieli sobie w otoczeniu rodziny i znamienitych gości. Wzruszenie nie opuszczało panny młodej, a jej małżonek dumnie prowadził ją kościelną nawą główną. To wspaniałe wydarzenie zbiegło się z premierą filmu "Wesele". Emilia zaangażowała się w działania charytatywne na terenie Szczepówki. Dla wielu mieszkanek stała się przykładem wzorowej małżonki i kochanej matki. Uczestniczyła w wielu społecznych przedsięwzięciach, a Antoni dokładał przez lata wszelkich starań, by rodzinna winnica wciąż rozkwitała i się rozrastała.

Gdy na świecie pojawił się Kazimierz, pierwsze dziecko młodych małżonków, gazety rozpisywały się o tym, jak wielkie nadzieje będą pokładane w młodym dziedzicu. Dwa lata później do rodziny dołączyła Katarzyna, wypełniając tym samym winnicę dziecięcą radością.

W przeciwieństwie do swojego starszego brata niechętnie uczestniczył w pra-cach w winnicy i już od najmłodszych lat przejawiał zupełnie inne zainteresowania. Wśród młodych mieszkanek Szczepówki uchodził za kobieciarza i Don Juana, a mimo to nie narzekał na brak zainteresowania. Gdy po ślubie Emilii i Antoniego obwieścił swoje plany dotyczące wielkiej podróży po świecie, złamał zapewne niejedno serce.

W żadnym miejscu nie zagościł na dłużej, z rodziną utrzymywał stosunki czysto dyplomatyczne, a jego pojawienie się w winnicy po zaginięciu Emilii nie zostało przyjęte z aprobatą. Uchodził za czarną owcę w rodzinie Winnickich i choć miał ogromną wiedzę oraz doświadczenie zebrane w trakcie podróży, nigdy nie próbował podzielić się nimi z bliskimi.